Strona wykorzystuje pliki cookies, jeśli wyrażasz zgodę na używanie cookies, zostaną one zapisane w pamięci twojej przeglądarki. W przypadku nie wyrażenia zgody nie jesteśmy w stanie zagwarantować pełnej funkcjonalności strony!
Super User

Super User

Aliquam erat volutpat. Proin euismod laoreet feugiat. In pharetra nulla ut ipsum sodales non tempus quam condimentum. Duis consequat sollicitudin sapien, sit amet ultricies est elementum ac. Aliquam erat volutpat. Phasellus in mollis augue.

Website URL: http://www.youjoomla.com

Porady od logopedy

  24 October, 2011

Zaburzenia mowy czy też wady wymowy to zjawisko coraz bardziej powszechne wśród dzieci w wieku przedszkolnym czy wczesnoszkolnym. Niekorygowane mogą w znacznym stopniu utrudniać osiąganie sukcesów w nauce. Jak to się może ujawniać? Między innymi poprzez trudności w nauce czytania i pisania. Jeżeli dziecko źle wymawia poznawane głoski, to również źle je nazywa, źle zapisuje, a co za tym idzie źle je odczytuje. Póki materiał do przyswojenia nie jest jeszcze zbyt obszerny, dziecko sobie radzi, najczęściej zastępując w wyrazach czy prostych zdaniach jedne głoski innymi. Wraz z rozwojem słownictwa zaczynają się pojawiać agramatyzmy, trudności z prawidłową budową zdań. Niestety wiąże się to z tym, że dzieci często osiągają w szkole wyniki poniżej swoich możliwości, co z kolei może wpływać ujemnie na ich stosunek do nauki, szkoły, czy chociażby kolegów.
Rola rodziców jest tutaj nieoceniona. Świadoma praca rodziców nad rozwojem mowy dziecka odgrywa tu ogromną rolę. Rozmowy, czytanie książek, komentowanie różnych czynności czy wydarzeń, gry językowe to tylko przykłady różnorodnych, a jak niezwykle ważnych oddziaływań językowych. Dzięki temu nasze dziecko wzbogaca swoje słownictwo, a my możemy kontrolować jego wymowę, poprawiać ewentualne błędy i dostarczać mu prawidłowych wzorców językowych.


Jak stymulować rozwój językowy dziecka?

 

  1. Mówmy, opowiadajmy, komentujmy, bawmy się RAZEM Z DZIECKIEM. Dziecko pozbawione bodźców werbalnych nie będzie rozwijało swoich kompetencji językowych. Potrzebuje wzorców, słuchaczy, partnerów do rozmowy czy zabawy.
  2. Zachęcajmy dziecko do mówienia (nie zmuszajmy!); chwalmy je za każdy przejaw aktywności werbalnej; dostrzegajmy każde, nawet najmniejsze osiągnięcie, nagradzając je pochwałą.
  3. Starajmy się by rozmowa była przyjemnością dla wszystkich zainteresowanych. Unikajmy nieustannego poprawiania wymowy dziecka. Dziecko ciągle upominane wycofuje się z kontaktów słownych.
  4. Proste ćwiczenia buzi i języka starajmy się prowadzić w formie zabawy (przesyłanie buziaków dla mamy, koniki, kto ma większy uśmiech, pękanie balonów- nadymanie policzków i dotykiem palca ich „przebijanie", liczenie ząbków językiem, parskanie, itd.
  5. Nie zapominajmy o niezwykle ważnych ćwiczeniach oddechowych, np. dmuchanie baniek mydlanych, wyścigi ( za pomocą słomki dmuchamy np. na papierowy samochodzik), dmuchanie na piórka (kto dłużej utrzyma piórka w powietrzu), zdmuchiwanie świeczki, itd.
  6. ĆWICZENIA WYKONUJMY SYSTEMATYCZNIE. Tylko wtedy przyniosą one oczekiwany efekt. Ćwiczyć można zawsze i wszędzie, nie musi się to odbywać w wyznaczonym, ustalonym czasie. Jest to nawet niewskazane, gdyż dziecko nie powinno traktować takich ćwiczeń jak obowiązku.
  7. Wspólnie róbmy książeczki o rodzinie, kolegach, zajęciach dziecka. Książeczki rozwijają myślenie i wyobraźnię, rozwijają słownictwo, zachęcają do czytania. Są wspaniałą formą spędzania czasu z dzieckiem i nawiązania głębszych więzi.
  8. Dbajmy o prawidłowy rozwój ruchowy. Zachęcajmy do biegania, wspinania się po drabinkach, jazdy na hulajnodze, rowerze, rolkach. Usprawniajmy motorykę palców, poprzez wydzieranie, naklejanie, lepienie z plasteliny, malowanie, rysowanie.

 

Oto propozycja ćwiczeń logopedycznych, które możecie wykonywać z dzieckiem w każdej wolnej chwili.
Liczy się tylko systematyczność!!!


Ćwiczenia warg:
• Wymawianie na przemian „a – o" przy maksymalnym oddaleniu od siebie wargi górnej i dolnej.
• Oddalanie od siebie kącików ust – wymawianie „iii".
• Zbliżanie do siebie kącików ust – wymawianie „uuu".
• Naprzemienne wymawianie „ i – u".
• Masaż warg zębami.
• Parskanie/wprawianie warg w drganie.


Ćwiczenia języka:
• „Głaskanie podniebienia" czubkiem języka, jama ustna szeroko otwarta.
• Dotykanie językiem do nosa, do brody, w stronę lewego i prawego ucha.
• Kląskanie językiem.
• Wysuwanie języka w przód i cofanie w głąb jamy ustnej.
• Ruchy koliste języka w prawo i w lewo na zewnątrz jamy ustnej.
• Dotykanie czubkiem języka na zmianę do górnych i dolnych zębów, przy maksymalnym otwarciu ust /żuchwa opuszczona/.

Ćwiczenia usprawniające podniebienie miękkie:
• Wywoływanie ziewania przy nisko opuszczonej szczęce dolnej.
• „Chrapanie" na wdechu i wydechu.
• Głębokie oddychanie przez usta przy zatkanym nosie i odwrotnie.
• Nabieranie powietrza nosem i zatrzymywanie w jamie ustnej. Policzki nadęte.
• Płukanie gardła ciepłą wodą.
• „Kaszel" z językiem wysuniętym na zewnątrz jamy ustnej.


Ćwiczenia policzków:
• Nadymanie policzków – „gruby miś".
• Wciąganie policzków – „chudy zajączek".
• Nabieranie powietrza w usta i zatrzymywanie w jamie ustnej, powolne wypuszczanie powietrza.
• Naprzemiennie „gruby miś" – „chudy zajączek".
• Nabieranie powietrza w usta, przesuwanie powietrza z jednego policzka do drugiego.


Ćwiczenia oddechowe:
• Wdech nosem (usta zamknięte) i wydech ustami..
• Dmuchanie na płomień świecy, kuleczkę z waty, piłeczkę pingpongową, wyścigi piłeczek.
• „Chłodzenie gorącej zupy" – dmuchanie ciągłym strumieniem.
• Chuchanie na zmarznięte ręce.
• Zabawy naśladowcze – naśladowanie np. lokomotywy, balonika.
• Liczenie na jednym wdechu, powtarzanie zdań na jednym wdechu – najpierw krótkich, potem coraz dłuższych.


Ćwiczenia rozwijające mowę i wzbogacające słownictwo dziecka:
• Swobodne wypowiedzi na różne tematy.
• Dzielenie się wrażeniami z przeżytych sytuacji.
• Słuchanie bajek, piosenek, opowiadań z płyt lub czytanych przez nauczyciela.
• Wymyślanie opowiadania do obrazka lub przedmiotu.
• Prezentowanie piosenek, wierszy, bajek, zabawa w konferansjera.
• Kończenie zdań.

 

źródło: http://sp11plock.pl/index.php/dla-rodzicow/porady-od-logopedy

Logopeda dla dorosłych…?

  24 October, 2011

Logopedia jest nauką interdyscyplinarną, oznacza to, że łączy w sobie  i czerpie wiedzę z wielu dyscyplin naukowych, np. medycyny, psychologii, językoznawstwa, ortodoncji, anatomii, itp.  Dzięki takiemu podejściu logopeda posiada niezbędną wiedzę, aby właściwie rozpoznać problem z jakim zgłasza się pacjent i udzielić  pomocy.

Zaglądając do źródeł znajdziemy różne definicje logopedii, generalnie możemy przyjąć, że  to nauka zajmująca się etiologią i patogenezą zaburzeń mowy, ich rozpoznawaniem, zapobieganiem oraz usuwaniem (Jastrzębowska, 2003).  W zależności od podmiotu i przedmiotu zainteresowań logopedii wykształciło się kilka specjalności, np. surdologopedia (praca z osobami niesłyszącymi), balbutologopedia (praca z osobami jąkającymi się), logopedia artystyczna ( praca osobami, które zawodowo posługują się głosem, np. aktorzy) czy neurologopedia ( praca z osobami, które mają uszkodzenia układu nerwowego). Przez długi czas logopeda (i logopedia) był postrzegany jako osoba pracująca z dziećmi. Jednak od pewnego czasu logopedzi pracują także z osobami dorosłymi.

U dorosłych najczęstszymi przyczynami zaburzeń mowy i komunikowania się są różnego rodzaju choroby układu nerwowego, np. udary mózgu, urazy czaszkowo-mózgowe, choroby neurozwyrodnieniowe (choroba Parkinsona, choroba Alzheimera, itd.), choroby bakteryjne i wirusowe. Często skutkiem tych chorób, oprócz niepełnosprawności ruchowej, są zaburzenia mowy. Przejawiają się one w różny sposób, mają różny poziom głębokości, w różnym stopniu wpływają na poziom porozumiewania się z otoczeniem.  I tutaj właśnie „wkracza” logopeda albo neurologopeda (specjalista, który posiada szeroką wiedzę na temat schorzeń układu nerwowego), który po dokładnym zbadaniu pacjenta i rozpoznaniu występujących zaburzeń (afazja i/lub dysartria) zaleci odpowiednią terapię, mającą na celu usprawnienie porozumiewania się.

Od niedawna w neurologopedii (logopedii) pojawiła się możliwość pracy z pacjentami, którzy mają trudności przy jedzeniu. U podłoża zaburzeń połykania leżą, podobnie jak w przypadku mowy,  uszkodzenia w obrębie układu nerwowego lub przyczyny pooperacyjne. Zaburzenia połykania to DYSFAGIA.  Neurologopeda (logopeda) dopierając właściwe metody pracy z pacjentem potrafi w znaczący sposób poprawić komfort spożywania posiłków.

 

źródło: http://www.blog.toker.com.pl/logopeda-dla-doroslych/

Logorytmika

  24 October, 2011

„Idą misie parami, tupią głośno nóżkami..." - czyli o logorytmice


Jak bawić się z dzieckiem, żeby jednocześnie wspomagać jego rozwój? Na to pytanie szukali odpowiedzi uczestnicy 6. Ogólnopolskiego Forum Edukacyjnego. Uniwersytet Dzieci przysłuchiwał się obradom Forum, aby sprawdzić, jak można łączyć przyjemne z pożytecznym.

Gorąca była atmosfera Forum – zderzały się różne pomysły i koncepcje edukacyjne, wymieniano poglądy na tematy wychowawcze, dzielono się doświadczeniami. Świetna organizacja Forum była zasługą miesięcznika Bliżej Przedszkola. Większą część konferencji poświęcono zagadnieniu nauki przez zabawę, które jest również dewizą Uniwersytetu Dzieci. Jak łączyć te dwa zagadnienia, stymulując rozwój języka dziecka poprzez ćwiczenia logorytmiczne, tłumaczyła pani doktor Anna Walencik-Topiłko z Uniwersytetu Gdańskiego.

Logorytmika jest znana w logopedii od końca lat 60. XX wieku jako metoda wspomagająca, w której zostaje uruchomiony ruch i słuch w komunikacji językowej. Jest ona swoistą formą połączenia rytmiki i terapii logopedycznej. Wykorzystuje bowiem możliwość oddziaływania na sferę słuchową, słuchowo-ruchową i ruchową. Na bazie ćwiczeń muzyczno-ruchowych stosuje się ćwiczenia słowno-ruchowe, których wiodącym składnikiem jest rytm. Naturalny i swobodny ruch, będący obok muzyki podstawowym motywem ćwiczeń, umożliwia realizację zajęć rytmicznych ze wszystkimi dziećmi, niezależnie od poziomu ich intelektualnego, ruchowego i muzycznego rozwoju.

Ćwiczenia logorytmiczne można podzielić na kilka grup. Wśród nich są ćwiczenia usprawniające motorykę. Niewielka sprawność ruchowa dzieci przejawia się w zaburzeniach orientacji w przestrzeni, napięcia neuromięśniowego i w zaburzeniach koordynacji. Wykonywanie ćwiczeń ruchowych przy muzyce przyczynia się do spadku napięcia mięśniowego, a w zależności od rodzaju muzyki, może zmniejszyć napięcie psychiczne, bądź też pobudzać dziecko do spontanicznego lub zorganizowanego rytmem ruchu. Podczas tego rodzaju ćwiczeń kształtowana jest nie tylko orientacja przestrzenna i poczucie kierunku w odniesieniu do własnej osoby, ale również dziecko opanowuje umiejętność panowania nad własnym ciałem - gospodarowanie siłą i napięciem mięśni. Istotnym celem ćwiczeń usprawniających motorykę jest wykształcenie u dzieci wrażliwości słuchowej. Duże znaczenie podczas ćwiczeń ma rodzaj muzyki, która powinna być tak dobrana, by podkreślała najważniejsze elementy ruchowe ćwiczenia, jego specyfikę oraz dynamikę ruchu. Takie zabawy przyczyniają się również do rozwijania pamięci, spostrzegawczości i szybkiej reakcji na sygnały.

Z kolei ćwiczenia hamująco-pobudzające pozwalają na zdobycie umiejętności szybkiej reakcji ruchowej na sygnały muzyczne, optyczne i słowne. Elementem kształcącym tych ćwiczeń jest świadome i celowe kierowanie reakcjami ruchowymi oraz powodowanie u dziecka stałej gotowości psychicznej i ruchowej do wykonania polecenia. Natomiast konieczność zapamiętania różnych sygnałów, które mają pobudzać lub hamować reakcję ruchową, kształci pamięć. Powiązanie tych ćwiczeń z muzyką pobudza aktywność słuchu.

Następną grupą ćwiczeń są ćwiczenia słowno-muzyczne. Są one możliwe do realizacji na wielu poziomach, a ich efektem jest pobudzenie dziecka do aktywizowania aparatu mowy. Najlepszym sposobem mobilizacji dziecka jest akompaniament naturalny i perkusyjny zaznaczający rytm słów, podkreślający metrum i pełniący funkcje ilustracyjne. Stopniowanie trudności jest możliwe poprzez wykorzystanie w rytmizowaniu mowy, tekstów o przeróżnej długości - od sylab, przez jeden wyraz, po grupy wyrazów, zdania i wyliczanki. W tego rodzaju ćwiczeniach należy pamiętać o rytmizacji tekstów zgodnie z zasadami akcentowania.

W ćwiczeniach logortymicznych można również wykorzystać elementy muzyczne o charakterze ekspresyjnym - zmienne tempo i dynamika. Śpiew natomiast pełni funkcje terapeutyczne dla dzieci z zaburzoną mową, wadami wymowy i jąkaniem. Wydłużanie sylab w śpiewie umożliwia dokładniejsze ukształtowanie samogłosek. Za sprawą śpiewania piosenek pogłębia się oddech, przepona jest bardziej aktywna, a narząd głosowy jest wzmacniany. Treść piosenek rozwija wyobraźnię i zainteresowania dziecka, wzbogaca jego słownictwo, a piosenki ze specjalnie dobranym tekstem ortofonicznym w sposób spontaniczny wpływają korzystnie na wymowę. Piosenka ortofoniczna stanowi materiał, na podstawie którego wdrażamy dziecko do prawidłowej wymowy głosek. Piosenki te muszą posiadać nieco inne walory. Powinny mieć łatwy i melodyjny tekst muzyczny ze względu na to, iż tekst słowny sprawia dziecku trudności artykulacyjne. Śpiew powiązany z ruchem dużych grup mięśniowych ułatwia przenikanie bodźców i rozbudzanie aktywności wszystkich mięśni narządów mowy.

 

Przykładowe ćwiczenia logorytmiczne:

Wyliczanki - łączenie tekstu z elementem ruchowym i rytmicznym, na przykład:

Szumią trawy, pachną kwiatki,

idą drogą dwa niedźwiadki.

Mały miś, duży miś

na spacerek idą dziś.

Idą misie parami,

tupią głośno nóżkami.

Prawą nóżką tup, tup, tup.

Lewą nóżką tup, tup, tup.

Koniki - poruszanie się zgodnie z akompaniamentem muzycznym. Na umówiony sygnał koniki jadą kląskając językiem zgodnie z tempem kroków. Na przerwę w muzyce dzieci parskają, wykonują podaną liczbę kląśnięć językiem.

Logorytmika to tylko jeden z wielu sposobów na usprawnianie umiejętności ruchowych i słuchowych dziecka. Z całą pewnością stymulowanie rozwoju dziecka poprzez zabawę dużo przyjemniejsze zarówno dla rodziców, jak i dla maluchów.

 

(Źródło: http://www.logopedia.net.pl/kategorie/12/logorytmika.html)

Kiedy do logopedy

  24 October, 2011

Kiedy trzeba pójść do logopedy z dzieckiem? Wizyta u logopedy jest niezbędna w przypadku, jeśli rodzic zauważy, że rozwój mowy dziecka jest nieprawidłowy, odstający od rówieśników, a także, kiedy dziecko nieprawidłowo wymawia pewne głoski. Korygowanie wad wymowy lub powodujących je wad zgryzu czy wad anatomicznych jest bardzo ważne, gdyż niewyleczone wady mogą utrudniać dziecku przyswajanie pisania i czytania.

Przyczyny wad wymowy u dzieci
Wady wymowy u małych dzieci to jeszcze nie do końca opanowana umiejętność mówienia. Naturalny rozwój mowy u dziecka wygląda w przybliżeniu tak:

  • półroczne dziecko dopiero gaworzy,
  • roczne dziecko potrafi wymówić kilka słów,
  • dwulatek tworzy równoważniki zdań i inne proste zdania,
  • trzylatek potrafi budować zdania złożone i wymawia wszystkie samogłoski ustne (tzn. "a", "o", "e", "u", "i", „y"), ale czasem myli spółgłoski dźwięczne z bezdźwięcznymi (np. "d" z "t") i opuszcza niektóre zgłoski,
  • czterolatek może jeszcze nie wymawiać głosek przedniojęzkowo-dziąsłowych (tzn. "sz", "ż", "cz", "dż"), zamiast nich wymawia "s", "z", "c", "dz" lub "ś", "ź", "ć", "dź",
  • pięciolatek potrafi wymawiać głoski przedniojęzykowo-dziąsłowe.

 

Możliwe przyczyny nieprawidłowości w wymowie dziecka to:

  • nieprawidłowości anatomiczne,
  • słaba kontrola nad narządami mowy,
  • krzywy zgryz,
  • słaby słuch,
  • problemy z oddychaniem,
  • problemy z połykaniem,
  • predyspozycje genetyczne,
  • naśladowanie kogoś z otoczenia mającego wadę wymowy.

 

Kiedy zabrać dziecko do logopedy?
Wizyta u logopedy jest konieczna, jeśli rodzic zauważy u dziecka opóźnienie rozwoju mowy. Pamiętajmy jednak, że każde dziecko rozwija się w swoim tempie i drobne odstępstwa od normy nie muszą być powodem do niepokoju. Jednak pięciolatek niewymawiający "sz", "ż", "cz", dż" powinien zostać zbadany przez logopedę.

Wadą wymowy, z której dziecko nie wyrośnie, i którą trzeba korygować jest seplenienie, a w przypadku dzieci najczęściej jest to seplenienie międzyzębowe (chociaż zdarzają się także inne jego rodzaje). Polega ono na nieprawidłowym wymawianiu "s", "z", "c", "dz", na wsuwaniu języka między zęby podczas ich artykulacji. Przyczyną tego problemu może być słabość mięśni języka, co koryguje się za pomocą ćwiczeń wymowy, lub zbyt krótkie wędzidełko języka, co także wymaga ćwiczeń, a w niektórych przypadkach także zabiegu podcięcia wędzidełka. Seplenienie może być także wywołane krzywym zgryzem, który trzeba korygować u ortodonty lub zespołem trzeciego migdałka, który wymaga z kolei wizyty u laryngologa.

Częstą wadą wymową u dzieci jest ubezdźwięcznianie (czyli zamienianie "d" z "t", czy "b" z "p"). O ile u trzylatka jest to zupełnie normalne, u starszego dziecka wymaga ćwiczeń z logopedą. Będą to ćwiczenia wzmacniające mięśnie języka i warg. Ważne jest także ćwiczenie słuchu fonematycznego i uczenie rozróżniania między spółgłoskami dźwięcznymi i bezdźwięcznymi.

Dlaczego wizyta u logopedy jest taka ważna?
Wady wymowy u dzieci wynikają często z nieprawidłowości w budowie narządów mowy, które trzeba korygować. W przeciwnym wypadku, wada będzie się pogłębiać. Co więcej, dziecko mające nieleczoną wadę wymowy może mieć później w szkole problemy z nauką pisania i czytania.

 

źródło: http://parenting.pl/portal/kiedy-do-logopedy-z-dzieckiem